[Column] San Fu Maltha: Cannes, de geur van film
30-05-2017 07:33:00 | Hits: 15645 | columnist: San Fu Maltha | Tags:

De 70ste versie van het Cannes Filmfestival vond dit jaar plaats in een filmdecor. Een zonovergoten Croisette, filmsterren, de mannen in pak en de vrouwen in verleidelijke jurken, militairen met mitrailleurs in aanslag en sluipschutters op het dak van het Palais. En niet vergeten een bomdreiging, de afzettingen, een ontruiming en vele security checks. Al vanaf het begin in 1946 was Cannes het meest prestigieuze filmfestival ter wereld. Een festival waar alle grote namen in de filmindustrie geweest en bekroond zijn. Zoals bijvoorbeeld Billy Wilder, Francis Coppola, Bernardo Bertolucci, Roman Polanski, Ingmar Bergman, David Lynch, Orson Welles, François Truffaut en Alain Resnais. Waar je Woody Allen bijna elk jaar kunt tegenkomen. In dat exclusieve restaurant net buiten Cannes, waar je alleen maar 10 gerechten kunt bestellen en waar je als gewone sterveling moeilijk binnen kunt komen. Tenzij je wordt uitgenodigd door één van de big shots in de Franse filmindustrie.  Best lekker eten, een beetje duur maar het gaat dan ook alleen om de entourage met een geur van film.

Die geur van film ruik je zeker in het moderne Riviera gebouw naast het Palais waar vele sales agents hun nieuwe films proberen te verkopen. Wellicht dankzij de enorme veiligheidsmaatregelen was het niet erg druk dit jaar. Op de boulevard La Croisette kon je nog steeds wel op elk terras de mensen naast je een nieuwe filmdroom horen vertellen, met een ongekende en een niet door enig realiteitszin gehinderde creativiteit. De kans dat ze uitkomen  is gering, maar daar praat niemand meer over het jaar daarna. Cynici  noemen de Croisette dan ook geen Boulevard of Broken Dreams, maar een Boulevard of Bullshit Dreams. Toch zijn er wel degelijk behoorlijk wat dromen uitgekomen.

Cannes is jarenlang de arena geweest van de koningen van de independent film.  Eén van die koningen was de Nederlander Robbert Wijsmuller, die hof hield op het Carlton terras. Dankzij een idee van de Nederlandse bankier Frans Afman werden de pre-sales voorgefinancierd door banken. Mede door Robberts handtekening onder zo’n pre-sales contract konden films als Basic Instinct van Paul Verhoeven en The Piano van  Jane Campion gemaakt worden. Ministudio's Carolco, Cannon en Miramax hebben op die manier hun dromen jarenlang waargemaakt. Ze zijn echter de afgelopen jaren allemaal verdwenen of ons ontvallen.

Lopend voor de 26ste keer door de straten van Cannes kwam ik vanzelf op al die plaatsen die voor mij belangrijk waren deze jaren. Dat balkon waarop ik onderhandelde met New Line over die trilogie waar ze 8 miljoen dollar voor vroegen die ik niet had. Nog geen 100.000 had ik op dat moment. Ik had een halve middag om dat geld te lenen. Pathé en StudioCanal hebben daar geen spijt van gekregen. The Lord of the Rings heeft hen 6 keer de lening als winst opgeleverd. Het terras waar ik na 1 valse start en na een hele middag onderhandelen eindelijk het laatste stuk financiering van een Duits investeringsfonds  verkreeg, zodat ik Zwartboek kon gaan produceren. Wist ik toen veel dat net voor de eerste draaidag de directeur van dit fonds in de gevangenis werd gegooid. Of de hoek van de straat voor het Palais waar ik geen zin had om te wachten om een feestje binnen te komen en ik de salesagent van Million Dollar Baby tegenkwam, die op zijn beurt geen zin had om deze film aan een andere distributeur uit België te verkopen, omdat hij die niet vertrouwde. Of ik langs wilde komen. De volgende dag stond ik met toeval in de lift met diezelfde Belgische distributeur. Alle twee op weg naar de salesagent om te praten over die film. Had het script niet gelezen maar wilde hem graag hebben. Geluk of inzicht; wie zal het weten. Ooit zei iemand in Hollywood: Nobody knows anything.

Maar dat weerhoudt mensen er in Cannes niet van met veel aplomb hun mening te ventileren. Zoals het Nederlands Film Fonds dat stelt dat de dramatische cijfers van de Nederlandse film de afgelopen jaren opgelost kunnen worden door meer geld aan minder films te geven. Zij bezitten blijkbaar een glazen bol die verder niemand heeft. En of buitenlandse producenten nu toch alstublieft die bijna 19 miljoen euro willen komen ophalen die het Fonds de afgelopen 3 jaar niet kwijt kon of wilde. Een incentive waarmee je 30 procent kunt terugkrijgen op bepaalde kosten besteed in Nederland. In België krijg je overigens 47 procent. Dus wordt deze incentive binnenkort opengesteld voor high end tv-series. Het high end karakter zal waarschijnlijk ook door die glazen bol worden bepaald. Waar in België en Engeland alle soorten tv-series al jaren gebruik kunnen maken van een incentive regeling, zal het hier in Nederland voornamelijk om Nederlandse series gaan. Gezien het subjectieve high end karakter waarschijnlijk alleen om series van de Publieke Omroep. Met als gevolg stijgende prijzen en talent dat niet meer beschikbaar is voor film. En dat heb ik niet van een glazen bol maar uit een gedegen Engels onderzoek.

Deze concurrentie tussen tv en film leidde dit jaar tot een strijdtoneel met verbale mitrailleurs in Cannes. Net als vorig  jaar draaiden er films in competitie die niet in de (Franse) bioscopen te zien zullen zijn. Netflix staat immers geen bioscoop window toe. Beinvloed wellicht door de opmerking van een topman van Netflix, Reed Hastings,  dat bioscopen de filmindustrie aan het verwurgen zijn, is de vlam in de pan geschoten. Vanaf volgend jaar zullen deze Netflix films niet meer worden geselecteerd. Goed nieuws voor Amazon die zo'n bioscoop window wel toestaat. Sales agents verkochten in Cannes de distributierechten van Amazon films behalve de SVOD-rechten. Vandaar dat we de distributierechten  op  de indringende Sundance hit City of Ghosts konden verwerven voor de Benelux. Maar Amazon is ook nog niet echt begonnen in de Benelux. Terwijl Netflix inmiddels 2,2 miljoen abonnees heeft en naar schatting meer dan 50 procent van alle Nederlandse huishoudens bereikt. Abonnementen worden immers gedeeld door meerdere huishoudens. Netflix heeft meer dan 250 miljoen omzet per jaar in Nederland en besteedt internationaal gezien gemiddeld 60 procent van haar inkomsten aan content; ofwel 150 miljoen. Dat zou kloppen met de 1,7 miljard die Netflix zegt te willen besteden in Europa aan content. Voorlopig blijft dit echter bij praatjes omdat onderzoeken uitwijzen dat Netflix minder aan content in Europa besteedt dan zij zelf zeggen. En iedereen die een abonnement heeft op Netflix in Nederland weet dat de verversingsgraad veel te laag is om in de buurt van die 150 miljoen te komen. En ook het aanbod aan Nederlandse films, docu’s  en tv-series is bedroevend. Hier in Cannes wordt gezegd dat Nederland een cash cow is voor Netflix en Nederland als wingewest wordt gezien. Het wachten is op Amazon...

Een ander gespreksonderwerp in Cannes was de vraag of de rol van distributeurs en sales agents nu is uitgespeeld. Vooralsnog kunnen producenten en sales agents de kruimels oppakken omdat er met Hulu, Apple, YouTube en Facebook voorlopig nog genoeg nieuwe mogelijkheden zijn om content te verkopen. En men is nog steeds op zoek naar originele scripts, al dan niet gekoppeld aan namen als Paul Verhoeven. Terwijl er op de Croisette een poster hing van een nieuw nonnenproject van Paul, en gesproken werd over een nieuw Tweede Wereldoorlog project, was er hernieuwde aandacht voor De Stille Kracht. Toch is er wel iets veranderd. Ooit waren we in Cannes gewend dat de wereld elke 10 jaar veranderde met de introductie van video, daarna dvd en piraterij. Nu lijkt de filmwereld elke markt te veranderen. De grote vraag is wat de grote  namen in de filmindustrie zullen doen. Uiteindelijk zullen zij bepalen wat de toekomst van film zal zijn. Vaak wordt gezegd dat iedereen in Hollywood de loyaliteit van een zwerfhond heeft, dus dat belooft niet veel goeds. En producenten worden gelokt met normale beloningen plus een 20 procent bonus wanneer je alle rechten overdraagt aan Netflix c.s.. En dat is best een moeilijke keuze weet ik nu uit ervaring. Maar sommige dingen veranderen dan ook nooit.

Mooie nog niet ontdekte dames in sexy jurken flaneren nog steeds op straat om gefotografeerd te worden en feesten waren er ook nog wel. Maar de tijd dat ik over hekken sprong om zonder felbegeerd kaartje de MTV party te crashen is voorbij. Niet alleen voor mij, maar ook voor Cannes vrees ik. Zo kwam ik op een feestje terecht op zo’n miljonairsboot waar de drank op was. Maar dat past wel bij het rondlopen in een decor waar films langzaam verworden tot een marketing tool voor abonnementen. Net zoals het geheime recept van Coca-Cola, weet bijna niemand bij Netflix hoeveel mensen er werkelijk kijken naar het aanbod. Zelfs hun aankopers niet. Een decor waarin je onzichtbaar wordt gemanipuleerd door algoritmes van abonnementen marketeers.

Algoritmes met de geur van film.
 

San Fu Maltha geldt in Nederland als een van de grootste filmproducenten, die zowel bioscoopfilms, arthousefilms, televisieseries als documentaires produceert.

www.fuworks.nl

 

Lees ook:

16-02-2017 | [Column] San Fu Maltha: Berlijn

 

Lees alles over bioscoop hier

Nederlands MediaNieuws

 

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Facebook

Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

Vacatures in media- en marketingcommunicatie