[Interview] Frans Weisz over Het Leven is Vurrukkulluk
17-01-2018 10:36:00 Door: Katja Brokke | Hits: 4418 | Tags:

Voor het eerst gingen vader Frans Weisz en zoon Géza Weisz een grote samenwerking aan voor een bioscoopfilm. We spreken met regisseur Frans over Het Leven is Vurrukkulluk, een film van Sigma Pictures.

Fotografie: Pief Weyman

Hallo Frans. Het Leven is Vurrukkulluk is een verfilming van een Remco Campert-klassieker. Geeft dat extra druk?

Die extra druk was en is er vanwege de reputatie die het boek heeft. Niet vanwege de inhoud of het plot, maar zelfs de titel is één van, misschien wel  mooiste in de Nederlandse literatuur. Het heeft iets magisch en veelbelovends, zelfs zodanig dat zij die het verhaal slechts via een Google-samenvatting hebben leren kennen, zich bewonderaars noemen. Het doet me denken aan Jerome Salinger’s boek The Catcher in the Ryewaarvan hij de verfilming altijd heeft verboden, onder andere om te voorkomen dat zijn held Holden Caulfield en andere personages uit het boek door de film, hun spel of uiterlijk, de lezer zou teleurstellen.

Kun je kort vertellen waar de film over gaat?

Wat het eerst in mij opkomt: over het leven, dat vurrukkulluk blijkt te kúnnen zijn!  

Het is de eerste keer dat je samenwerkte met je zoon voor zo’n grote productie. Hoe voelde dat voor jou?

Het maakte alles, van casting tot montage, van art direction tot de keuze van David Kweksilber’s Big Band, als iets waar alles - lees: het leven - van afhing! Ik voelde me niet alleen verantwoordelijk voor de film, maar besefte dat de samenwerking met Géza ons ook kwetsbaarder maakt. Maar we hebben het daar nooit over gehad en ik kan me weinig momenten tijdens het draaien herinneren, waarin vader en zoon met elkaar praatten, maar het was altijd iets tussen regisseur en acteur. Overigens zit Géza al vanaf zijn vierde in mijn films. Eerst als mascotte, ik ben behoorlijk bijgelovig, en steeds vaker werden het rollen. 

Als vader en zoon ben je wellicht wat meer recht door zee. Kwam dit de film ten goede, of was er wel eens heibel op de set?

Het klinkt wellicht als "ja, ja, maar niet heus", maar het voelde als een (be)zegening van onze vriendschap. Daarbij voel ik me heel erg gelukkig met acteurs, laat staan met een acteur die ook nog je zoon is. Het vreemde is dat mij vaak wordt gevraagd wanneer ik besloot om Géza de rol van Boelie te geven, maar dat heb ik nooit zo officieel gedaan. Ik wist al heel vroeg, iets van 3 jaar voordat ik aan de film begon, dat ik Reinout voor Mees wilde en heb hem toen al aan Remco voorgesteld. Géza wás het al nog voordat ik het zelf wist. De hele film is in dat opzicht eerder een celebration, een vieren van het leven, dan "just another f--ing movie" zoals John Ford op een papiertje schreef bij elke film en die op de camera plakte.

Je hebt een behoorlijke staat van dienst en zou het ook rustig aan kunnen doen. Wat heeft je doen besluiten deze film te regisseren?

Ik had me al eerder aangemeld bij de aanstormende jeugd, de generatie die nu net van de Filmacademie komt, nadat zij Remco’s boek her-ondekt hadden en me vroegen naar zijn adres om toestemming te krijgen om zijn boek te verfilmen. Ik had ze al voorgesteld ze als senior adviseur bij te staan, want de liefde voor dat boek is bij mij nooit gedoofd, alleen dacht ik niet dat het na zoveel vergeefse pogingen nog eens tot een film zou komen. Tot daar ineens het telefoontje van Matthijs van Heijningen kwam met de vraag of ik er voor voelde om Het Leven is Vurrukkulluk met hem te maken! Ik heb hem toen verteld van mijn aanbod bij de jeugd, maar volgens hem was het de wens van Remco dat - bijna een halve eeuw later dan de bedoeling was - ik alsnog die film zou maken. Werken is voor mij alles. Ik kan en wil mij het leven zonder film niet voorstellen.

Remco Campert was betrokken bij de totstandkoming. In hoeverre heeft hij invloed gehad op het resultaat?

Toen versie 2, 3 of 4 van het scenario van Theo Nijland steeds meer in de richting mooi, goed en "dit moet gemaakt worden" kwam, deed ik een versie bij hem in de brievenbus en wachtte met spanning naar zijn reactie. Toen ik na 3 weken nog niets van hem had gehoord, belde ik - behoorlijk zenuwachtig - op en zei, nog voor hij iets kon zeggen: "Je vindt het niks?" Zijn antwoord was: "Hoezo?!" en ik: "Nou ja, je laat niets van je horen." Waarna hij zei: "Dat hoeft toch niet, het is toch gewoon mijn boek?!" Hetgeen vooral wil zeggen dat het scenario in elk geval de ziel van het boek heeft behouden. 

Staan er al volgende projecten op de planning?

Ik ben bezig met een documentaire en een nieuwe speelfilm. 

Wat is het laatste nieuws?

Dat zou ik ook wel willen weten! Ik hoop op goed nieuws en dat de film een gelukkig en lang leven beschoren is. We hebben er tenslotte een halve eeuw naar uitgekeken. 

www.hetlevenisvurrukkulluk.nl

 

Lees ook: Géza Weisz, Reinout Scholten van Aschat en Romy Louise Lauwers in Het Leven is Vurrukkulluk

 

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Facebook

Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

Vacatures in media- en marketingcommunicatie