[Column] Bob Goulooze: Michael, Bill & OJ
20-02-2019 13:23:00 | Hits: 1377 | columnist: Bob Goulooze | Tags:

Het zuur steeg me naar de keel toen ik vorige maand hoorde dat Channel4 en HBO in het voorjaar een film uitzenden, getiteld Leaving Neverland. De film gaat over twee mannen die in 1993 tien en zeven jaar oud waren. Beiden waren met Michael Jackson bevriend. Uit die tijd stammen ook geruchten als zou Jackson kinderen misbruiken. Michael ontkende nooit dat hij wat had met kinderen. Vanuit zijn eigen verknipte jeugd valt zoiets misschien te verklaren. De jonge moderne Peter Pan, die niet wilde opgroeien en altijd een jongetje wilde blijven, dat speelt met zijn vriendjes. Hoewel Jackson door diverse ‘vriendjes’ is beschuldigd van seksuele handelingen, is hij nooit veroordeeld. Iedereen wist natuurlijk dat Jackson de bijnaam Wacko terecht had gekregen. Hij deed ook rare dingen, zoals zijn zoontje tonen aan het publiek hangend uit het raam van zijn hotelkamer. De scène werd door de kunstenares Maria von Köhler vereeuwigd.

Gut wrenching

De jongetjes James Safechuck (10) en Wade Robson (7) komen nu een kleine dertig jaar later met een film gebaseerd op ‘gut-wrenching’ interviews met beide heren, hun moeders, vrouwen en kinderen. Mijn oude professor fysische antropologie George Maat zou zeggen: "Daar kun je met de beste wil van de wereld geen coherente verklaring over afleggen." Maat, bekend van het Demjanjuk-proces en de MH17-saga, wist in Israël aannemelijk te maken dat getuigen uit WOII 50 jaar na dato bepaalde zaken zich niet met zekerheid voor de geest konden halen. Lullig voor de slachtoffers, maar Maat had wel gelijk. De geest vult aan wat hij niet (meer) weet. En zo zal het ook zijn met deze film. We zullen dus een gefabriceerde waarheid te zien krijgen, waarvan nu al op voorhand vaststaat, dat die deels gefabuleerd is. Ik noem het postume roofmoord. En daar zit niemand op te wachten.

Godenstatus

De ogen van het publiek zijn altijd gericht op de bekende mediafiguur die in de fout gaat. Maar toch zie je dat het publiek het bijna niet kan geloven dat hun held abjecte dingen heeft gedaan, zoals moord, verkrachting of ander seksueel misbruik. OJ Simpson vermoordde in 1994 zijn ex-vrouw en haar minnaar Hij sloeg op de vlucht en zijn dollemansrit werd live uitgezonden. 100 miljoen Amerikanen keken ernaar. Het jaar erop sprak een grotendeels uit vrouwen bestaande jury hem vrij.

Heel anders was het gesteld met Bill Cosby, die vrouwen drogeerde en verkrachtte. Ook hier speelde wat men cognitieve dissonantie noemt. Je kon het eigenlijk niet geloven dat de zo wijze, sympathieke dr. Huxtable waar we zo om konden lachen, in werkelijkheid een ordinaire verkrachter was. Er waren ook veel getuigen en aanklachten tegen Cosby. Het verschil tussen Cosby enerzijds en Jackson en Simpson anderzijds, is dat beide laatsten de sterrenstatus hadden bereikt. Dat betekent dat hoewel men weet dat OJ en Michael iets verkeerds hebben gedaan, men ze dat niet zwaar aanrekent. Zij zijn als het ware onschendbaar.

Eenzelfde mechanisme bracht Trump aan de macht. Hij pochte dat als hij op straat iemand zou neerschieten hij er mee weg zou komen. Quod licet Iovi non licet bovi, met andere woorden: wat Jupiter mag, mag een rund niet. Hoewel we voor de wet allemaal gelijk zijn, hoef je geen rechtsgeleerde te zijn om weten dat deze oude Latijnse spreuk ook vandaag de dag nog geldt. Of moderner, de Orwelliaanse uitspraak dat Some are more equal than others. Of je het leuk vindt of niet, ongelijkheid bestaat. Mensen met een sterrenstatus kunnen zich straffeloos meer permitteren dan jij en ik.

Maar ik snap het bijltjesgedrag van de media in deze niet. Wat heeft het voor zin een dode verknipte superster opnieuw in een kwaad daglicht te stellen? Fans, onder wie ikzelf, willen Michael herinneren als een beetje gekke supermusicus, die miljarden mensen plezier bezorgde met zijn muziek. De heren Safechuck en Robson willen 30 jaar na dato een slaatje slaan uit hun vriendschap met Michael. Bah, het doet me denken aan de zaak Brandt Corstius, die als homospijtoptant publiekelijk een collega wilde afzagen op televisie. Dit soort ontboezemingen levert alleen maar verlies op voor alle betrokkenen.

 

Bob Goulooze is een onafhankelijk communicatieconsultant voor creatieve oplossingen en werkt vanuit zijn bedrijf Qontent Fox.

Lees ook:

23-01-2019 | [Column] Bob Goulooze: 80 cents of politieke porno
22-10-2018 | [Column] Bob Goulooze: Chinese kool
20-09-2018 | [Column] Bob Goulooze: Mooipraat
21-08-2018 | [Column] Bob Goulooze: Vervang Elon Musk!
23-07-2018 | [Column] Bob Goulooze: Kreatief Kurken


Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Facebook

Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

Vacatures in media- en marketingcommunicatie