[Column] Femke Leemeijer: Haat en nijd in de uitgeefbranche
27-05-2015 09:28:00 | Hits: 7003 | columnist: Femke Leemeijer | Tags:

Toen ik een klein meisje was, wilde ik schrijfster worden. Ik kon nog maar nauwelijks het alfabet opdreunen, of ik was al in de weer met gevouwen blaadjes waarop ik met onhandige hanenpoten mijn eerste verhaaltjes in boekvorm publiceerde, oplage: één. Met een stopnaald en een draadje wol knutselde ik de blaadjes aan elkaar, en klaar was mijn boek. Wat moest het fantastisch zijn – zo droomde ik als zesjarige – om je eigen boek op de plank te zien staan, gedrukt en wel!

Toen ik wat ouder was, kwam de journalistiek in beeld. Dat leek me ook wel wat, op stap met zo’n kek notitieblokje, mensen interviewen, belangrijke misstanden onthullen. Dus, zo besloot ik, moest ik naar de School voor Journalistiek.

Dat is er niet van gekomen, en een boek heb ik ook nog niet gepubliceerd. Desondanks zijn het geschreven woord en de uitgeefbranche altijd liefdes van me gebleven.

En na mijn studie Nederlands (“kind, wees verstandig, dan kun je altijd voor de klas staan.”) ben ik inderdaad het vak ingerold. Zeer tot mijn tevredenheid en plezier, en nog met succes ook, want op mijn website kan ik inmiddels geheel naar waarheid schrijven dat ik bijna dertig jaar ervaring heb in het uitgeefvak.

En toch… Er is een grote maar. Het romantische beeld van die dynamische, creatieve sector met niets dan liefde voor schoonheid en cultuur, blijkt in werkelijkheid toch wat weerbarstiger in elkaar te steken.

Kent u de kreten slangenkuil, mes in de rug, elkaar het licht in de ogen niet gunnen, ego’s, eigenbelang eerst, apenrots, roddels, en ga zo nog maar even door?

Allemaal van toepassing op die fantastische uitgeefwereld, waar wij met zijn allen onderdeel van zijn.

Toen een voormalig collega onlangs na een periode zoekende te zijn geweest zich een nieuwe, behoorlijk interessante en spannende positie had weten te verwerven bij een uitgeverij, was de meest gehoorde reactie: “Nou jaaaa, wat belachelijk, dat gaat natuurlijk nooit goed.”

Waarom niet gedacht: “Goh, wat fijn, stoer en moedig van haar!”

Eerlijk is eerlijk, ik zal niet roomser zijn dan de paus, ook ik heb mijn steentje bijgedragen aan het geroddel, en ik ben niet vies van een lekkere valse opmerking zo hier en daar.

Maar ik heb voor mezelf besloten dat het anders kan.

In de yoga kent men het begrip yama. Yama wil zeggen: richtlijnen die je helpen een goed leven te leiden. Er zijn er vijf. De eerste is ahimsa: geweldloosheid. Ik denk dat de uitgeverij wel wat ahimsa kan gebruiken. Zodat die fascinerende en verslavende boekenwereld nog wat mooier kan worden dan hij al is.  Lijkt me een mooi begin.

 

Femke Leemeijer is zelfstandig marketing consultant

www.twitter.com/FemkeLeemeijer

www.kantoorfiftyfour.nl

 

Lees van Femke ook:

10-04-2015 | Femke Leemeijer: Beetje tempo graag
27-02-2015 | Femke Leemeijer: Technologie of mensenwerk?
14-01-2015 | Femke Leemeijer: Pleidooi voor mooie tijdschriften
02-12-2014 | Femke Leemeijer: Lezen is (niet) kopen
16-10-2014 | Femke Leemeijer: De uitgever als ondernemer: lekker investeren met geld van de baas
03-09-2014 | Femke Leemeijer: Ik weet niets maar heb wel een idee

 

 

 Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

 Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

 Vacatures in media- en marketingcommunicatie