[Column] Frank Waals: In de toekomst...
05-02-2018 12:55:42 | Hits: 1240 | columnist: Frank Waals | Tags:

Hij is geen held. Tenminste niet één die telt. Maar hij doet zijn best te blijven staan. Heel vaak gepest, maar dat gaf hij niet toe. Hij gaf je een grap. En als hij het schoolplein opliep? Iedereen lachen, om diezelfde keiharde grappen. Dat dacht en wist een jonge zanger die er later nog eens een liedje over zou schrijven. Niet wetende dat kantinehumor van toen in de toekomst absoluut niet meer door de beugel zou kunnen. En deed je het toch, dan werd je snoeihard aan de schandpaal genageld en afgemaakt op iets dat men later social media zou gaan noemen. Een soort prikbord maar dan op een schermpje, voor de hele wereld toegankelijk.

Jaren later zou hij wegens een overdaad aan positiviteit als witte man door het leven gaan

Hij vierde kerstvakantie en dacht terug aan een paar weken eerder toen hij met zwarte schmink op zijn gezicht z’n neefjes en nichtjes verwelkomde op de kade. Zelf pas amper zestien jaar, maar die kleine hummeltjes keken naar hem op als een grote, sterke man die hen het hele jaar scherp in de gaten had gehouden. "Bienn jij welll luieff guweeust", vroeg hij met stevig en ongeloofwaardig aangezet Surinaams accent. "Ja, meneer! We hoeven echt niet mee terug in uw zak." Iedereen opnieuw lachen. Niemand die hier iets seksueel dubbelzinnigs in zag. Het was gewoon dat blanke buurjongetje met zijn goedbedoelde verschijning. Jaren later zou hij wegens een overdaad aan positiviteit als witte man door het leven gaan. Behalve als hij zich donker kleurde, dan was het boze witte man. De jongen schoof de lastige kwesties maar even aan de kant en maakte zich die avond op voor het dessert. Negerzoenen of blanke vla? Lastige keuze! Niemand met suikerziekte aan tafel dus het buikje mocht rond. Naast dat grote, dikke, vette stuk varken dat hallal-loos zijn kiezen had gepasseerd. Hollandse pot met een kuiltje jus in het midden.

Na oudejaarsavond wachtte de tweede helft van het schooljaar op een voortgezet onderwijs, twee steden verder. Elke ochtend met de trein en een vriendelijk goedemorgen van de conducteur, zoals deze dat bij alle dames en heren deed. Altijd die vriendelijke lach, maar je zag sommigen toch denken: waarom slaat hij mij elke keer weer over? Jaren later zou de NS haar grove nalatigheid inzien en hun klanten voortaan enkel nog verwelkomen als reiziger. Daar had een klein groepje mensen (of homosapiens, zo je wilt) met identiteitscrisis voor gezorgd. Hij blij, zij blij, en hij/zij blij… toch?

De zender schakelde terug naar tieten-schieten-helikopterfilms op de late avond

Op zaterdag mochten de studieboeken aan de kant om gras op te snuiven en na 90 minuten met flink geweld weer van je scheenbenen te boenen. In de douche, gewoon in je blote kont, en zonder nadien een kwartier in te ruimen om het haar tot op de millimeter in model te brengen. De voetbalkantine was geen modeshow, maar gewoon een plek om slap te ouwehoeren met een AA-Drink en broodje frikandel in de hand. Keihard lachen, om steeds maar weer die veel te flauwe grappen. En als het echt teveel werd, of te ver ging, dan kreeg je gewoon een klap voor je kop en was het weer oké. Eén van de voetbalvaders vertelde hem dat er op dit soort gesprekken in de toekomst een camera gezet zou worden en dat daar dan twee keer per week honderdduizenden mensen naar zouden kijken. Jarenlang zou dat goed gaan en zelfs bekroond worden met een tv-onderscheiding, totdat wederom een clubje mierenbevredigers zonder knop op hun afstandsbediening het showtje de nek omdraaiden. Voetbal werd weer echt inside en de zender schakelde terug naar tieten-schieten-helikopterfilms op de late avond.

Shinen met een kleurtje en niet omdat Ali, Quincy, Kim-Yong of Pablo toevallig uitblinken in hun vakgebied

Een nieuwe tijd die nog zou komen. Een waarin tv-programma’s, kranten en tijdschriften, maar ook scholen, gemeenten en het bedrijfsleven massaal de excuusneger, de moslimvertegenwoordiger, de diversiteits-chinees en de compensatie-homo omarmden om er echt helemaal bij te horen. Om als merk te kunnen shinen met een kleurtje en niet omdat Ali, Quincy, Kim-Yong of Pablo toevallig hun werk goed doen, uitblinken in hun vakgebied, een echte toegevoegde waarde zijn aan de discussie die gevoerd moet worden.

Vooralsnog een ver-van-mijn-bedshow, dacht het ventje. Maar laat ik voor de zekerheid deze goede, oude, onbezorgde tijd maar vastleggen voor later. Het elftal poseerde vrolijk voor de bar terwijl één van de elftalleiders met een wegwerpcameraatje een foto maakte. "Staat ‘ie erop", vroeg één van de mondige gasten uit het team. "Ja joh, en zo niet dan zit die herinnering toch gewoon in ons hoofd. Wat wou je ermee doen dan? Uitprinten en er allemaal blauwe duimpjes opplakken?" De groep lachte. Nee, inderdaad, dat zou wel heel gek zijn.

---

Frank Waals is journalist en programmamaker.

@frankwaals
Zijn boeken bestel je hier.

 

Lees ook:

10-01-2018 | [Column] Frank Waals: Het vlaggenschip Trump is op ramkoers
20-12-2017 | [Column] Frank Waals: Praatjes voor de bühne
14-11-2017 | [Column] Frank Waals: Iedereen een klokkenluider
18-10-2017 | [Column] Frank Waals: Wie zwijgt, die blijft
19-09-2017 | [Column] Frank Waals: PAS OP, SCHOKKENDE BEELDEN!
14-08-2017 | [Column] Frank Waals: Sociaal beleid
13-07-2017 | [Column] Frank Waals: Wie vraagt, wordt overgeslagen
26-06-2017 | [Column] Frank Waals: Wij van de media hebben spijt
15-05-2017 | [Column] Frank Waals: Ontslagprocedure
13-04-2017 | [Column] Frank Waals: Vragen staat vrij
14-03-2017 | [Column] Frank Waals: Turkse invloed

 

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Facebook

Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

Vacatures in media- en marketingcommunicatie