[Column] Monika Jak: Massa is kassa
11-08-2015 09:11:00 | Hits: 5270 | columnist: Monika Jak | Tags:

In Duitsland is dit jaar de organisatie Flüchtelinge Willkommen gestart, waarbij je via een marktplaatsachtige omgeving op internet – in het geval je toch in je huis een kamer over hebt – deze afstaat aan een asielzoeker. De gedachte is dat integratie beter en sneller tot stand komt als asielzoekers direct contact hebben met de autochtone bevolking en niet in grote aantallen bij elkaar weggestopt zitten in ‘vluchtelingenpakhuizen’. De voordelen voor jou zijn volgens de organisatie dat je een andere cultuur beter leert kennen en bovendien iemand helpt. Wat je noemt een ‘win-win-situatie’.

Zou de (retail-)waarheid ‘massa is kassa’ ook opgaan voor de massa vluchtelingen wereldwijd? En wat is als het om vluchtelingen gaat het ‘verdienmodel’?

In reactie op een filmpje over Flüchtelinge Willkommen riep iemand: “Prachtig hoor, maar we zien de olifant in de kamer over het hoofd.” Hij doelde op het vluchtelingenprobleem zelf. Flüchtelinge Willkommen is op de keper beschouwd een pleister op de wonden, en niet een effectieve aanpak van de ‘kwaal’. Alleen als iedereen mee zou doen, zou het probleem opgelost zijn. Waarom immers nog vluchten als je buurman je logies wilt geven, ook al gelooft hij in een andere god? In die zin zou Flüchtelinge Willkommen zo maar wel eens de bestrijding van de kwaal kunnen zijn in plaats van alleen de symptomen. Maar geloof jij dat het gaat gebeuren?

Het Flüchtelinge Willkommen initiatief en bijbehorend verdienmodel is in elk geval nu eens niet gebaseerd op ‘munten’; dat alleen al maakt het verfrissend. Aan het vluchten zelf wordt ondertussen misselijkmakend  veel verdiend. Van bootvluchtelingen worden mensensmokkelaars miljonairs. Eentje extra is toch weer ‘kassa’, en voldoende aanleiding om te veel mensen in te kleine bootjes te proppen. Voor de vluchtelingen geldt dat ze te maken hebben met monopolisten. En dat ze er alles voor over hebben om aan hun lot te ontkomen. Vrijheid is hun alles waard. Op kleinere schaal zit er ook handel in. Ik las dat niet ver van de Griekse grens een levendige handel in mountainbikes is ontstaan sinds de autoriteiten in Macedonië trein- en busmaatschappijen hebben verboden tickets aan migranten te verkopen. De fietsen worden voor ongeveer 200 euro verkocht, vervolgens wachten handelaren de fietsende migranten bij de Servische grens 120 kilometer verderop weer op. Dezelfde handelaren verschepen de achtergelaten fietsen weer terug en verkopen ze opnieuw. Over de P van Plaats gesproken.

Massa is kassa. Dat geldt voor ‘de markt van vluchtelingen’ en voor de consumenten in de rijke landen. De globalisering en daarmee de opkomst van mondiale marktplaatsen aan fiverr.com maakt dat iedereen voor een dubbeltje op de eerste rang kan zitten. Aan de ene kant de partijen die verdienen aan conflicten en oorlog en aan de andere kant de retailketens die elkaar en de kleinere partijen uitroken met kortingen, kortingen en nog eens kortingen.

Er staan hier twee olifanten in de kamer.

De eerste is dat we blijkbaar niet meer voor onszelf kunnen bepalen wat we iets waard vinden. We zijn verslaafd geraakt aan de marktwerking daar waar het onze portemonnee treft. Of we zijn er, in het geval van de vluchteling bij wie het om zijn leven en vrijheid gaat, simpelweg afhankelijk van.

De tweede olifant is dat we vergeten dat altijd iemand de rekening betaalt van ons voordeel. Vluchtelingen die alles geven om door de tunnel bij Calais te komen. Ons antwoord is als een pleister: we geven miljoenen uit om de tunnel beter te beveiligen. Om onze markt en ‘onze wereld’ te beschermen. Denk aan de Chinezen die – hun kinderen bij de grootouders op het platteland achterlatend – 365 dagen per jaar onze spijkerbroeken in elkaar zitten te naaien (zie de documentaire Last Train Home). Of neem de medewerker van Imtech Duitsland die straks thuis op de bank zit vanwege frauduleus handelen van zijn bazen. Misschien reden voor hem om zijn inschrijving bij Flüchtelinge Willkommen in te trekken. Iemand betaalt de rekening. Soms zelfs twee keer, als in het geval van de vluchteling die anders bij deze meneer zou intrekken.

Ik heb vier tips.

Tip een: de eerstkomende keer dat je gaat winkelen en je ziet iets wat je zou willen hebben, bepaal dan eerst wat het je waard is en kijk dan pas op het prijskaartje. Dan heb je af en toe een gevoelsmatig mazzeltje en in het andere geval zie je van de koop af. Een simpele maar doeltreffende manier om een eigen waardesysteem te ontwikkelen.

Tip twee: de volgende keer als je in de krant of tv iets leest of ziet over het vluchtelingenprobleem, vraag je dan af wat het je waard is om het op te lossen. Waarschuwing vooraf: het antwoord kan confronterend zijn.

Tip drie voor alle bureaus en zzp-ers in deze branche: de volgende keer als je een offerte maakt, vraag je dan af wat het waard zou moeten zijn voor je opdrachtgever. Offreer dat en houd je eraan (kortingen doe je niet aan).

Tip vier voor als je niet kan slapen: neem je dag door en tel de olifanten in de spreekwoordelijke kamers die je die hele dag over het hoofd hebt gezien.

Je valt gegarandeerd in een diepe slaap.


Monika Jak is eigenaar/oprichter van De Fabriek Communicatie-werken en grondlegger van Monikalogie

www.defabriek.nl
www.monikalogie.nl
 

 

Lees van Monika ook:

13-07-2015 | Monika Jak: Grieks genoegen
15-06-2015 | Monika Jak: Ga eens ongezien viral
12-05-2015 | Monika Jak: Voor wat het waard is
14-04-2015 | Monika Jak: Heel gewoon en niet bijzonder
11-03-2015 | Monika Jak: Vrij onverveerd
11-02-2015 | Monika Jak: Ziende blind
11-12-2014 | Monika Jak: Boerenpummel
11-11-2014 | Monika Jak: Heb je effies?
13-10-2014 | Monika Jak: Profiteer van dit uitzonderlijk aanbod!!!
04-09-2014 | Monika Jak: Alsof je een emmer leeggooit

 

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Facebook

Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

Vacatures in media- en marketingcommunicatie