Jon Visbeen: Duitse rechter neemt historisch besluit inzake doping
20-01-2015 08:50:48 | Hits: 3985 | columnist: Jon Visbeen | Tags:

De meeste topsporters die worden betrapt op het gebruik van doping geduide middelen, zijn ook daadwerkelijk schuldig. Soms echter wordt een sporter ten onrechte veroordeeld of is er op zijn minst gerede twijfel over de overtreding. Een Duitse rechter heeft in het geval van schaatsster Claudia Pechstein de op zijn minst schimmige bewijslast die de Internationale Schaatsunie ISU opvoerde, aan de kaak gesteld. De aanklacht van Pechstein is door de rechtbank aangenomen en de beslissing van het internationale sporttribunaal CAS is derhalve niet erkend.

Het is in zoverre een historische beslissing omdat opnieuw moet worden bewezen door de ISU, dat de Duitse routinier (42) verboden stimulerende middelen heeft gebruikt. Bovendien is de rechter met zijn uitspraak aan het CAS voorbijgegaan. De schaatsenrijdster uit de voormalige DDR (Oost-Duitsland) werd in het najaar van 2009 voor twee jaar geschorst wegens afwijkende bloedwaarden. Enig bewijs voor het gebruik van dope ontbrak.

Ze spande een kort geding aan bij het CAS, de hoogste juridische instantie voor atleten, in Lausanne, maar verloor. De beslissing van de rechtbank in München is uniek omdat sporters daardoor de kans geboden wordt besluiten van het CAS, het hoogste tribunaal in de sport, aan te vechten. Via de burgerrechter gaat Claudia Pechstein dat nu ook doen. Ze eist in een civiele procedure een schadevergoeding van de ISU van 4,5 miljoen euro.

In de jurisdictie wordt gesproken van een revolutie. Duitse rechters gaven te kennen, dat welke rechtbank dan ook zich ooit zo heeft uitgesproken over een dergelijk geval, volledig nieuw is in de internationale rechtspraak. De Internationale Schaatsunie is het uiteraard oneens met de beslissing en is van mening, dat het Duits hooggerechtshof naar de – vermeende – dopingzaak moet kijken.

Claudia Pechstein keerde in het seizoen 2011/12 terug in de internationale schaatswereld, maar werd door collegae altijd met de nek aangekeken. Ze werd weggezet als een bedrieger, die de kluit had belazerd. Al jaren voert zij een juridische strijd met de ISU. De grossier in Olympisch eremetaal was dan ook in meerdere opzichten dolgelukkig met de historische uitspraak.

Zij ziet het als een soort genoegdoening, vooral op geestelijk gebied, maar ze eist daarnaast smartengeld. Twee jaar lang bleef zij uitgesloten van internationale competities; sponsors haakten af en ook de Duitse schaatsbond trok zijn vingers van haar af. Volgens Pechstein heeft de internationale schaatsbond, die zij als ‘een stelletje bedriegers’ betiteld, haar alles ontnomen. Ze heeft het dopinggebruik altijd ontkend en wijt de afwijkende waarden in het bloedpaspoort aan een erfelijke aandoening.

De historische beslissing zorgt voor een nieuwe ontwikkeling in de dopingproblematiek die de positie van de vermeende zondaar versterkt. Overkoepelende instanties en onderzoekscommissies zullen derhalve in de toekomst zeer zorgvuldig de bewijslast moeten opbouwen, voordat zij daadwerkelijk iemand een straf opleggen. De consequenties kunnen verstrekkend zijn, maar dat geldt nog sterker voor een ten onrechte bestrafte atleet.