Jon Visbeen: Gespeelde of echte verbijstering over Russische dopingpraktijken?
08-12-2014 09:06:00 | Hits: 4212 | columnist: Jon Visbeen | Tags:

Zijn de verbijstering en verontwaardiging over de systematische doping in Rusland gespeeld of echt? Vermoedde een aantal internationale instanties al niet eerder, dat topsport in het land van Poetin doordrenkt was van allerhande verboden middelen? Maar bleef men op recepties en bijeenkomsten vriendelijk lachen, glaasjes drinken en handen schudden met corrumperende en niets ontziende hoogwaardigheidsbekleders uit de voormalige Sovjet-Unie.

Die vraag zal waarschijnlijk nooit worden beantwoord. Er moest een Duitse onderzoeksjournalist aan te pas komen om de onthutsende situatie in de Russische topsport bloot te leggen en aan de kaak te stellen. In een tv-documentaire van een uur ontmaskert ARD-journalist Hajo Seppelt met steekwoorden als ‘systematische doping, verdoezelen van positieve urinestalen, smeergeld en corruptie’ de Russische topsport, die van hogerhand wordt gestuurd.

In de voor velen onthullende reportage wordt duidelijk, dat door de overheid ingestelde instanties actief zijn om alle straten schoon te vegen, de boel te bedonderen en bewijzen weg te werken in de jacht naar internationale roem. De beelden bewijzen eens te meer, dat doping gemeengoed is onder topsporters in Rusland. Maar ook dat diezelfde topsporters geen andere keuze hebben. Het gaat niet om het individu, het gaat om de prestatie en dus het prestige van de dictatuur van Poetin en de zijnen.

Eigenlijk is er niet zo gek veel veranderd sinds de val van het communisme. De ommekeer heeft een aantal Russen exorbitant verrijkt. Het volk leerde McDonalds en Dior kennen, maar kon zich slechts vergapen aan het lekkers en moois in de etalages. Onder Poetin is de zogenaamde vrijheid verder uitgehold en zijn de speerpunten van weleer nieuw leven ingeblazen.

De aanvankelijke ‘vrijheid’ leidde op sportgebied tot een vrije val van de eens zo trotse natie, die bij welke Olympische Spelen ook de medaillespiegel domineerde. Plotseling viel de hiërarchie weg en daarmee de benodigde gelden om atleten op welke manier dan ook te ondersteunen. Ook daar moest in de ogen van Poetin en de zijnen iets aan gebeuren. Immers sportsucces is een betrekkelijk eenvoudige manier om aan te tonen dat je niet alleen meetelt in de wereld, maar zelfs oppermachtig kunt zijn.

Het individu is daarbij van ondergeschikt belang. Maar dat weet de gemiddelde Rus al sinds de tijd, dat de tsaren met de harde hand regeerden. Oleg Popov, gelouterd atletiektrainer, en discuswerpster Evgenia Petsjerina, onderstrepen dat nog eens in de tv-reportage. ‘Als makke schapen worden de atleten met pillen en injecties richting wereldtop gebracht. Wordt iemand op doping betrapt dan wordt die moeiteloos weggegooid en wordt een nieuw slachtoffer gezocht. Het merendeel gebruikt, zeg maar gerust 99 procent.’

Niet fijn allemaal voor een land dat net de Olympische Winterspelen in Sotchi heeft georganiseerd en dat over een kleine vier jaar gastland is voor het WK voetbal. De vraag is wat met de onthullingen en de verantwoordelijke instanties gaat gebeuren. Het wereldwijde anti-dopingbureau WADA heeft geschokt gereageerd op de malafide praktijken van zusterorganisatie RUSADA (Russische dopingbestrijding), het ministerie van sport en de overheid. Maar dan? Een schokkende tv-reportage is één, met dit ongehoorde schandaal op juiste wijze afrekenen is twee, maar voorwaar geen gemakkelijke opgave. En die arme getuigen in de documentaire, de klokkenluiders, worden vermoedelijk ‘getrakteerd’ een treinkaartje richting Siberië. Maar dan wel een enkele reis…