Monika Jak: Ziende blind
11-02-2015 08:50:00 | Hits: 6019 | columnist: Monika Jak | Tags:

“Wat een schitterende bril!”, riep een goede vriend me toe bij het zien van mijn nieuwe leesbril. “Prachtig design! Mag ik ’m eens op? Mooi hoor, dat matte montuur. Zal wel wat kosten deze...?!” Toen ik hem vertelde dat de bril voor € 3,50 was aangekocht bij Etos, viel er een ongemakkelijke stilte. Ik was om te beginnen niet ingeschaald op Etos-niveau. Althans niet voor een bril. Met de onthulling had ik mijzelf blijkbaar eigenhandig gedegradeerd. Ik was ineens een ander mens. En hij was – dacht hij toch zeker te weten – iemand die beslist wel een goedkoop Etos-brilletje van een dure designbril wist te onderscheiden.

Toen ik vorige maand in een vrij nieuwe Bed & Breakfast verbleef, vertelde de gastheer mij dat hij recent de inspecteurs van een relevante B&B website had ontvangen. Na het ontbijt onthulden zij hun ware identiteit en meldden hem blijmoedig dat hij waarschijnlijk wel op de maximale vijf sterren kon rekenen. Of ze het toch alstublieft tot vier sterren wilden beperken, was zijn dringend verzoek. Bij vijf sterren is de kans op de ontvangst van azijnpissers namelijk vele malen groter. Een mens oordeelt nu eenmaal anders over een B&B gekwalificeerd met vijf sterren dan met vier.

Het is als met alle blindtesten. Het wordt steeds moeilijker voor ons om op onszelf te vertrouwen. Liever geloven we het label en de perceptie rond het label. We eten niet wat we zelf lekker vinden, maar wat door anderen lekker wordt gevonden. We dragen niet de kleding die we zelf mooi vinden, maar die ons hopelijk op de juiste manier bepalen in de ogen van anderen. We wisselen van baan of doen vrijwilligerswerk niet omdat we dat willen maar omdat dat cv-technisch handig is. We gaan dan wel weer vrijwillig drie weken afzien in Verweggistan, omdat een vakantiehuisje aan de Noordzee te lullig klinkt in onze sociale kringen. Tenzij het natuurlijk zo’n kek back to basic, maar wel een godsvermogen kostend strandhuisje is. En het gaat verder dan eten, kleding en logies. Sommige mensen ZIJN ineens Charlie. Terwijl ze twee maanden terug van het bestaan nog niet wisten. En zijn ze dan ook echt Charlie? Of spelen ze graag dat ze Charlie zijn omdat het nu fijn politiek correct is om dat te zijn?

Tegelijkertijd zijn we allemaal op zoek naar authenticiteit. En dat wordt dan – over de overtreffende trap gesproken – ook weer hip. Echt-zijn, omdat dat in is. Zoek jezelf broeder: het is een hele markt geworden. Echt zijn is te branden. Elk mens verwordt tot een label.

Ondertussen vaart de reclamebranche er wel bij. Of producenten mensen nu iets willen laten geloven of ze juist tot kritische, zelfbewuste consument willen hervormen: het is altijd prijs.

Ik las dat Eindhovense gemeenteraadsleden in een training personal branding zichzelf moeten gaan leren zien als een onderscheidend merk dat goed verkoopbaar is. Er is een heuse werkgroep actief, als onderdeel van een plan om de zichtbaarheid en bereikbaarheid van politici in de gemeenteraad te vergroten. Voor het traject is 78.000 euro beschikbaar gemaakt. Met degene die dat plan heeft verkocht zou ik wel eens een biertje willen drinken. Zonder label. Ergens aan de bar van een B&B zonder sterren. Gewoon, uit nieuwsgierigheid, ga ik hem of haar - turend over mijn Etos-leesbrilletje - vragen hoe het zo ver heeft kunnen komen. Mocht ik antwoord krijgen: u bent de eerste die het hoort.
 

Monika Jak is eigenaar/oprichter van De Fabriek Communicatie-werken en grondlegger van Monikalogie

www.defabriek.nl
www.monikalogie.nl 

 

 Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

 Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

 Vacatures in media- en marketingcommunicatie