Frank Waals: Oma's eerste en laatste interview
11-09-2014 10:03:00 | Hits: 4913 | columnist: Frank Waals | Tags:

Bijna anderhalf uur lang sprak ik met mevrouw Visser. Een paar uur later was zo dood. Een bizarre gebeurtenis aangezien haar sterven nu niet echt doelbewust gepland was voor vandaag. Alsof de tijd niet bestond interviewde ik haar over de eeuw die ze had doorgemaakt. Ze zou op 16 december namelijk honderd jaar oud zijn geworden. Maar ze besloot dat ons lange gesprek maar meteen haar laatste moest zijn. We hadden het ook veel over Feyenoord, aangezien het een interview betrof over stokoude supporters voor het clubmagazine. Alsof het zo moest zijn passeerde haar hele leven op die laatste dag nog één keer de revue, en het bizarre is dat het hele gesprek op band staat. Zo gaat dat namelijk. Taperecorder op record en naderhand thuis uittikken. Maar zelfs dat heb ik nog niet gedaan want we zijn pas een kleine week verder. Mevrouw Visser ligt overigens al wel onder de grond. Dat dan weer wel.

'Ik kom 16 december terug om u op uw verjaardag het resultaat te laten zien. Ik maak er een mooi stuk van', riep ik haar nog na bij het vertrek uit haar kleine kamertje in het verzorgingstehuis. Hetzelfde tehuis waar een verdieping daarboven mijn eigen oma woont. Haar bezocht ik als tweede en het verschil tussen beide dames was direct pijnlijk zichtbaar. Mijn eigen oma: zesentachtig jaar, kortademig, moeilijk ter been en ten prooi gevallen aan de korte-termijn-geheugen tak van de instantie Alzheimer. Ik sneed haar frikadelletje, want dat heeft ze tegenwoordig liever dan een bosje bloemen, in stukjes en keek met pijn in m'n hart hoe ze er vijf minuten later van lag bij te komen op bed. Daar was mevrouw Visser, met haar lopende band aan grappige anekdotes en gezonde, jonge uitstraling toch heel wat anders bij.

'Ik ben nu nog goed maar als ik later echt oud ben, wil ik niet zo'n verlept wijf worden als de rest hier', zei ze me nog. For thé record: mevrouw Visser stond dus op het punt om honderd te worden. Maar eerlijk is eerlijk: ze lulde je, op z'n Rotterdams gezegd, nog makkelijk onder tafel. 'Kun je nog even blijven', vroeg ze me elke 10 minuten opnieuw. En de fotomapjes kwamen op tafel waarin ik een gekke, oude, Benidorm Bastards-oma zag. Maar uiteindelijk moest ik toch echt gaan. Wat was ze trots dat ze binnenkort in het Feyenoord Magazine komt te staan. Met een interview en een foto. 'Want', zo zei ze, 'ik ben bijna even oud als de club zelf. Maar je zult net zien, plaats jij dat interview, krijg ik het niet eens te lezen omdat ik vlak daarvoor dood neerval, haha!' Daar gingen we maar even niet vanuit. Want dat zou wel heel bizar zijn als dat nog uit zou komen ook. Enkele uren later kwam het toch uit. In haar stoel voor het raam waar eindelijk de zon weer eens doorheen scheen. Hartaanval: dood! Piepende wagens, zoals mijn eigen oma, lopen uiteindelijk dus toch het langst.

Zojuist rinkelde mijn telefoon. Het was de dochter van mevrouw Visser die me bedankte dat ik haar moeder nog zo'n leuke laatste middag had gegeven. Ze was nog nooit in haar leven geïnterviewd voor een tijdschrift. Voor mij was het een kleinigheid en ik was blij met haar leuke bijdrage, maar blijkbaar had ze er met meer dan volle teugen van genoten. En trots ging ze ook slapen. Trots omdat Feyenoord, na al die jaren, juist bij haar aanklopte. 'Zou je het artikel alsnog willen plaatsen, alsjeblieft', aldus de dochter. 'Dat zou ze zo leuk hebben gevonden.' Natuurlijk doen we dat, mevrouw Visser. Hand in Hand, Kameraden en You'll Never Walk Alone.

 

Frank Waals is journalist en programmamaker.

www.twitter.com/frankwaals

Zijn boeken bestel je hier.

 

 

 

 23 september: Elfde Nederlands MediaNetwerk Event

 Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

 Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

 Vacatures in media- en marketingcommunicatie