Onno Aerden: ‘Ik twitter op persoonlijke titel’ - welnee, man
13-08-2013 19:59:00 | Hits: 19796 | columnist: Onno Aerden | Tags:

Je komt de zin soms tegen op twitter-bio’s: ‘Ik twitter op persoonlijke titel’.

Een on-zin.

De slechtste tekst op Twitter ooit.

Een totale ontkenning, namelijk, van het feit dat juist op sociale media het onderscheid tussen zakelijk en privé vervalt. Anders gezegd: op Twitter, maar ook op Facebook, Instagram enzovoort, is de gebruiker vooral zichzelf. Met alle potentieel desastreuze gevolgen van dien, zoals Anthony Weiner je zou kunnen uitleggen. Let dus op, zou ik zeggen. Weet wat je twittert (en Facebookt etc.)

Maar het besef dat mensen nu eenmaal mensen zijn, in loondienst of niet, in de kroeg of achter een bureau, is nog niet bij alle ‘bazen’ - vreselijk woord, maar goed - van ons land doorgedrongen. Getuige de reacties die ik kreeg toen ik een tweet de wereld in slingerde waarin ik het zinnetje aan de kaak stelde.

Maar, twitterde een dame van de politie, als ik dat niet doe wil mijn baas misschien mijn twitter-account beheren. Huh? Dan maak je toch een eigen account, fair enough. Eén officieel adres en eentje voor privé-tweets, daar kan ik nog in meegaan. Wat mij betreft tien twitter-adressen, ook goed. Maar dat doet bijna niemand.

(Te veel gedoe, waarschijnlijk - en dat klopt, ik heb zelf een tijdje een account in de lucht gehouden van het hoofdpersonage van de Grote Roman waar ik mee bezig was, een meneer die af en toe misantropische berichten de wereld instuurde die ik dan zou verwerken in mijn roman - affijn, een heel plan stak erachter. Dan: het account van mijn FD-column-personage Man van de Wereld, het account van mijn politieke communicatiesite Lef Moet Lonen en dan nog mijn eigen account. Niet te doen. Het romanpersonage ligt onder in een diepe la inmiddels, naast het halve manuscript, de Man begeeft zich inmiddels vooral op papier en iPad en de site is de site.)

Maar goed. Mijn vragen bij het on-zinnetje leidden tot hoogtepuntjes genoeg  op de TL. Een softballer uit Zwolle die blijkens zijn bio ook van Porsches houdt, verwijderde de on-zin meteen. ‘Goed punt’. Maar er waren ook andere geluiden.

Een ‘betrokken PvdA’er’ uit Groningen, tevens eigenaar van een adviesbureau, vond het maar arrogant van me, dat ik pleitte tegen het zinnetje. Hij wilde er ‘duidelijkheid’ mee scheppen. De vraag, waarin of waartussen, bleef onbeantwoord. Ik vind het juist fijn om te weten dat weet dat ik een PvdA’er aan de lijn krijg als ik zijn bureau inschakel.

Een universiteitsmedewerker meldde dat hij het zinnetje juist heeft toegevoegd aan zijn bio ‘omdat ik ben lastig gevallen’. Doorvragen leerde dat het een dronken twitteraar betrof die na een nachtelijke twitterfight over een paar - niet nader toegelichte - tweets van de medewerker dreigde ‘alles aan zijn baas te vertellen’. De ‘brullerd’ (woord van medewerker) is er niet op terug gekomen. Uiteraard, zou ik zeggen - en dan: wat dan nog? Twitter wat je wilt, lijkt me, er heerst vrijheid van meningsuiting in dit land. De grenzen bepaal je zelf, hopelijk met een goed moreel kompas dat indien nodig ook de belangen van je werkgever(s) dient.

Maar zeg eerlijk - wanneer lopen de belangen van werkgever en twitteraar nu werkelijk zo radicaal uiteen dat je een soort semi-toevlucht moet nemen in dat rare on-zinnetje? In die schuilkelder van glas?

Dat meende een journalist uit Limburg te weten die volgens zijn bio ook van voetbal en muziek houdt en zelfs dj is - dit alles in het Engels geformuleerd - hij raakte pas echt geïrriteerd. Zeker, hij twitterde wel eens (persoonlijk!) negatief over het CDA, meldde hij onthutst. En dat zou zijn werkgever - de krant! - niet per se leuk vinden. Maar eh, die leest dat toch ook, als ie wil?

Stel je voor, je wilt die papen eens goed raken. Je twittert iets afgeleids - het blijft Limburg. Iets als: ‘Camiel Eurlings is ook bij de KLM geen hoogvlieger, pls RT’. Negen uur, je wordt bij de baas op kantoor verwacht:

- “Zo, meneer. Wat twitteren we over ons Camiel?”

- “Eh…”

- “Ja, niet handig hè… Er staat in je bio dat je voor ons werkt…”

- “Eh, ja baas, maarreh, er staat bij… Persoonlijke titel…”

- “Waar dan?”

- “Nou ja, dan moet je even op mijn bio klikken dus, eh…”

Onzin, mensen. Als je, als mens buiten werktijd, echt heel rare dingen wenst te twitteren, neem dan een privé-account. Of omgekeerd, als je een account van de zaak beheert, twitter je niks privé’s.

En voor de rest: wen er maar aan. Sociale media hebben de manier veranderd waarop we met elkaar communiceren. Dus, bazen van dit land, knoop in uw oren: Een tweet is een tweet. En voor de rest van het land, weet: Jij bent jij.

Daar doet geen on-zin wat aan af.

 

 

Onno Aerden

www.inhoudelijkezaken.nl

Mediaproductie | Communicatieadvies | Mediamanagement

 

oaerden@gmail.com  
@onno_aerden

 

Onno schreef ook de boeken Succesvol samenwonenNeem op als je moeder belt en Altijd Buiten Eten - online te bestellen, mèt persoonlijke boodschap.

 

 

 Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

Vacatures in media- en marketingcommunicatie. Job postings gratis