[Interview] Stef de Bont over De Maand van het Engelse Voetbal en The 92-challenge
10-12-2015 14:17:00 Door: | Hits: 5012 | Tags:

In het kader van November - De Maand van het Engelse Voetbal gingen de VI-verslaggevers Stef de Bont, Süleyman Öztürk en cameraman Daniël Schoonenboom een ware uitdaging aan: The 92. In één maand tijd bezochten zij alle 92 Engelse profclubs. Wij spreken VI journalist Stef de Bont over zijn avonturen.

Stef, jullie hebben in één maand alle 92 profclubs bezocht in Engeland! Still alive? Hoe was het? 

Still alive, dat dekt de lading wel. We zijn in totaal 34 dagen van huis geweest en dat ga je pas merken als je weer in Nederland bent. In een maand tijd hebben we vijfduizend kilometer dwars door Engeland en Wales gereden op zoek naar het Engelse voetbalgevoel. We hebben Nederlandse spelers ontmoet, wedstrijden en kleedkamers gezien, de Engelse fans gesproken en meegetraind met de oudste profclub ter wereld. Ondertussen mochten we al onze ervaringen delen met de voetbalfans in Nederland. Nu de vermoeidheid afneemt, beseffen we pas hoe uniek onze reis is geweest.

Was dit een droom voor jou als voetballiefhebber en sportjournalist?

Dat was het zeker! Engeland is de bakermat van het voetbal. In Nederland mag het voor veel mannen en vrouwen de belangrijkste bijzaak van het leven zijn, in Engeland is het een hoofdzaak. Mensen werken vijf, zes dagen in de week, maar de zaterdag is heilig. Dan wordt er gedronken in de kroeg, ongezond gegeten, negentig minuten gezongen om vervolgens in dezelfde kroeg na te praten. Een eigen cultuur. Als voetballiefhebber ben ik in het verleden al meerdere malen in Engeland geweest om dat gevoel op te zoeken. Een land zonder buscombi’s, ME-busjes of andere restricties. Voetbal in de meest pure vorm.

Ik werk al vijf jaar als journalist voor Voetbal International, waarbij de nadruk altijd heeft gelegen op het tijdschrift. Natuurlijk hadden we een eigen tv-programma en een uitstekende website, maar de eerste gedachte was altijd: wat gaan we deze week maken voor het blad? Nu lag de nadruk op video. Cameraman Daniël Schoonenboom kreeg de opdracht elke dag samen te vatten in een productie van zes minuten. Dat moest zowel informatief als vermakelijk zijn. Aan ons om dat goed over te brengen op camera. Op hetzelfde moment hielden wij een live blog bij, belden we met onze collega’s van VI Radio en schreven we ’s avonds stukken voor het weekblad. 

Waarom heeft Voetbal International november uitgeroepen tot de maand van het Engelse voetbal?

Het Nederlands Elftal kent zware tijden, in Europa moeten we het hebben van een goede dag van PSV. Veel Hollandse voetbalfans kijken daarom over de grens. Volgens velen is de Premier League, de hoogste competitie in Engeland, de meest spectaculaire. Met clubs als Arsenal, Manchester United en Chelsea heb je nog echte traditieclubs. Bovendien spelen er momenteel ontzettend veel Nederlanders in de Premier League wat de competitie voor ons Nederlanders nog interessanter maakt.

Hoe zijn jullie op het idee van de VI 92-challenge gekomen? Wat hield de challenge voor jou en Süleyman precies in?

Het was Tom van Hulsen, onze hoofdredacteur, die op de 92-challenge kwam. Süleyman en ik werden gevraagd. In Engeland is het bezoeken van alle 92 stadions een begrip: het is de droom van elke voetbalfan, al zijn er maar weinig die erin slagen. “Ga naar Engeland, werk hard en vergeet vooral niet te genieten”, zei de uitgever bij vertrek. Dat hebben we gedaan. Onze opdracht was om bij elke club een mooi verhaal op te duiken. Soms ging het om een Nederlander die er had gespeeld, dan weer over een verdwenen mascotte en een andere keer over een louche eigenaar of de allereerste wedstrijd bij kunstlicht. Ondertussen was het natuurlijk ook nog zaak om alle 92 clubs in een maand te bezoeken. Een strak schema van dertig dagen zonder rustmoment.

Het is gelukt! Heb je hieraan nog getwijfeld?

Gelukkig wel! Twijfel is een groot woord, maar je hebt vanzelfsprekend wat mindere momenten. Als je met een lekke band in Shewsbury staat en je moet de volgende dag vier clubs bezoeken, dan ga je toch wel even twijfelen. Bovendien zit je dertig dagen met drie mannen met elkaar in een auto. Daniël kenden we voorafgaand aan de reis niet. Süleyman en ik zijn al vijf jaar collega’s, maar wel op een andere afdeling. Je leert elkaar behoorlijk goed kennen en dat zorgt voor de nodige spanning. Toch hadden we allemaal één gemeenschappelijk doel en dat was The 92 tot een goed einde brengen.

Hoe waren de bezoeken aan de stadions? Goed ontvangen door de Engelsen? 

Het merendeel van de bezoeken was uiterst positief. Medewerkers van voetbalclubs zijn vaak ook fan, ze willen hun mooie club laten zien. Ik weet nog dat we bij de eerste club de kleedkamer in mochten en ik bij mezelf dacht: dit was in Nederland nooit gelukt. Vervolgens hebben we dat nog zestig, zeventig keer mogen doen. Wij hebben een bewust risico genomen door onze komst vooraf niet te melden. Dan krijg je een gescript bezoek. Het was een Nu-we-er-toch-zijn-ervaring, maar dan bij voetbalclubs. Zo is op beeld te zien hoe we worden weggestuurd bij Chelsea, de skybox in mogen bij Liverpool en op het veld lopen bij Accrington Stanley. 

Welk stadion heeft de meeste indruk op jullie gemaakt? 

Dat is een discussie die we nog jaren zullen voeren. Süleyman heeft een zwak gekregen voor de thuishaven van Everton, Daniël gaat voor Aston Villa. Van de grotere clubs heeft Fulham veel indruk gemaakt. Metrostation uit, door een geweldig park langs het water en dan zie je opeens Craven Cottage liggen. Gebouwd in 1896 en sindsdien nauwelijks meer veranderd. Ook heb ik een zwak voor de amateurvelden op het vierde niveau: Dagenham & Redbridge en Accrington Stanley. Oude, vervallen tribunes en kleedkamers waar je niet met elf spelers tegelijk in kan. 

Heb je meer inzicht gekregen in de Engelse voetbalcultuur en supporters? Bevestigend of juist verrassend?

Het is lastig om een juist beeld te krijgen van elke afzonderlijke club. Je bent er hoogstens een paar uur en moet weer door. Wel is mijn beeld bevestigd dat de mensen leven voor hun club. We hebben huilende supporters gesproken na een nederlaag, de haat in de ogen gezien als we spraken over de grote rivaal. Wat wel opvalt, is dat het grote geld meer en meer doorslaggevend wordt. Zelfs de allerkleinste clubjes komen in handen van miljonairs. Zonder geld is het eigenlijk niet meer vol te houden, zelfs niet op het vierde niveau. 

Jullie hebben ook buiten het stadionbezoek nogal wat gekke dingen meegemaakt! Vertel eens wat hierover!

Waar moet ik beginnen? De aanloop was veelbelovend met optredens bij Edwin Evers (Radio 538) en BNR Nieuwsradio. Een paar weken later waren we wereldnieuws in Nederland. ‘Journalisten VI verdacht van terrorisme’ kopte één van de Hollandse kranten en ook sensatiekrant The Sun had ons op de korrel.

Na een stadion of zeventig werden we door de politie van de weg gehaald. Uit het niks doken er drie, vier politieauto’s op. We werden inderdaad gelinkt aan terrorisme. Ons Nederlands kenteken was op meerdere snelwegen gesignaleerd door middel van camera’s. Vervolgens zijn ze ons gaan volgen. Het werd verdacht toen wij van voetbalstadion naar voetbalstadion reden. Potentiële doelwitten volgens de Britse politie. Bovendien was de camera van Daniël verdacht. Vandaar dat wij midden in een schattig stadje van de weg werden gehaald. Een minuut of tien was de toon nogal dreigend. Nadat wij konden aantonen dat we drie simpele journalisten waren, bezig aan een voetbalchallenge sloeg de sfeer gelukkig vrij snel om. Voor we het wisten waren we – hoe kan het ook anders – over voetbal aan praten.

Een ander hoogtepunt was het meetrainen bij Notts County, de oudste profclub ter wereld. Een contract hebben we niet verdiend, maar we kunnen toch zeggen dat we bij een profclub met veel Nederlandse spelers hebben mee gehobbeld. Helaas eindigde het avontuur met een fikse kater, nadat er werd ingebroken in onze auto. Na het bezoek aan stadion 92 bleek de helft van onze spullen verdwenen. Vervolgens zijn we met 1 paspoort, 1 rijbewijs en een kopie van een andere paspoort met de boot teruggekomen.

Wat zal je het meest bijblijven aan deze reis en challenge?        

De samenwerking binnen Voetbal International. Daadwerkelijk alle afdelingen binnen onze bedrijf waren bij dit project betrokken. Van de marketing, tot de internetredactie, de videoproductie en zelfs het secretariaat. Wij mochten de reis maken, maar iedereen leefde mee. Het gaf de saamhorigheid van het project aan en de mogelijkheden die er liggen voor de toekomst. Als beloning mochten we na onze reis aanschuiven bij RTL Late Night om over onze avonturen te vertellen. Het gaf aan dat niet alleen wij als Voetbal International, maar een groot deel van Nederland dit project heeft omarmd.

Volgend jaar weer?

Wat mij betreft wel. Ik ben zelf een fervent fietser en volgend jaar is er een EK voetbal in Frankrijk. Als de baas akkoord gaat en er is een goede sponsor te vinden, dan zou ik met liefde heel Frankrijk door fietsen op zoek naar het Franse voetbalgevoel!

www.vi.nl

 

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Twitter

Volg het Nederlands MediaNetwerk op Facebook

Word lid van de Nederlands MediaNetwerk Groep op LinkedIn

Vacatures in media- en marketingcommunicatie